Çocuk ve Ergen

İnatçı Çocuk: Evi Çocuk Yönetiyorsa Otorite Nasıl Geri Kurulur?

Yazar: Kadir Şahbaz | Yayın Tarihi: 12 Ekim 2026 | Güncelleme: 12 Ekim 2026

Aliağa'da pedagog desteği için gelen ailelerin bir bölümü bu başlığı şöyle anlatıyor: "Ne yemek yiyeceğimize o karar veriyor. Nereye gideceğimize o karar veriyor. Hayır dediğimizde iki saat kriz oluyor, sonunda biz pes ediyoruz. Evde ne desek olmuyor."

Bu tabloya genellikle "inatçı çocuk" deniyor. Tanım yanlış değil ama eksik, çünkü sorunu tek bir kişinin özelliğine indirgiyor — ve orada kalındığı sürece çözüm bulunamıyor.

Sistemik bakış açısından bu bir karakter meselesi değil, bir düzen meselesidir. Hiçbir çocuk tek başına evi yönetemez; yönetebiliyorsa, bunu mümkün kılan bir yapı kurulmuştur. İyi haber şu: karakteri değiştirmek zordur, düzeni değiştirmek mümkündür.

Bu yazıda inatçılığın nereden geldiğini, evi çocuğa teslim eden döngünün nasıl kurulduğunu, hiyerarşinin nasıl ters döndüğünü, otoritenin nasıl geri kurulacağını ve inatçılığın ne zaman normalin dışına çıktığını bulacaksınız.

Kural koymanın genel mantığı ve yaşa göre kural rehberi için çocuğa sınır koyma yazısına bakabilirsiniz. Bu yazı, kuralların neden işlemediğini ele alıyor.

İnatçılık Nereden Geliyor? Üç Kaynak

Aynı davranışın üç farklı kökeni olabilir ve karışımı her çocukta farklıdır.

1. Mizaç. Bazı çocuklar doğuştan daha ısrarcı, değişime daha az uyum sağlayan ve tepkileri daha yoğun bir yapıya sahiptir. Mizaç araştırmalarının klasik çerçevesinde bu özellikler bir kusur değil, bir uyum meselesi olarak ele alınır: belirleyici olan çocuğun mizacı değil, çevrenin beklentileriyle o mizaç arasındaki uyumdur (Thomas & Chess, 1977). Aynı ısrarcılık, baskı altında çatışmaya dönüşürken, alanı doğru kurulmuş bir evde kararlılığa dönüşebilir.

2. Gelişim dönemi. İki-üç yaş ve ergenlik, özerklik ihtiyacının zirve yaptığı iki dönemdir. Küçük çocuk "hayır" diyerek ayrı bir kişi olduğunu keşfeder; ergen ise kararın kendisine ait olduğunu sınar. Bu dönemlerdeki direnç bir arıza değil, gelişimin kendisidir.

3. Öğrenme. Ev içinde en belirleyici olan budur. Direnmenin işe yaradığı bir düzende çocuk direnmeyi öğrenir.

İlk ikisi büyük ölçüde değiştirilemez. Üçüncüsü tamamen değiştirilebilir — ve zaten çalışmanın odağı burasıdır.

Asıl Mekanizma: Zorlayıcı Döngü

Bu bölüm yazının merkezi. Çünkü "evi çocuk yönetiyor" denen tablonun arkasında neredeyse her zaman aynı mekanizma var.

Burada vurgulanması gereken iki şey var.

Birincisi, bu döngüde kimse kötü niyetli değildir. Çocuk hesaplayarak tırmandırmıyor; işe yarayan davranışı tekrarlıyor. Ebeveyn de zayıf değil; yorgun ve kısa vadede işe yarayan şeyi yapıyor.

İkincisi, döngü karşılıklıdır. "Çocuk şımarık" ya da "ebeveyn tutarsız" açıklamalarının ikisi de eksiktir; ortada iki kişinin birlikte kurduğu ve ikisinin de sürdürdüğü bir düzen vardır. Bu yüzden tek taraflı çözümler tutmaz.

Neden Tutarsızlık En Çok Zarar Veren Şeydir

Ebeveynlerin çoğu "çok mu sert davranıyorum, yoksa çok mu yumuşak" sorusuyla gelir. Oysa asıl belirleyici değişken bu eksende değildir.

Pratik sonuç şu: söylediğinizin arkasında durabileceğiniz şeyi söyleyin. Uygulanamayacak bir kural, hiç konmamış bir kuraldan daha zararlıdır. "Bir ay tablet yok" cümlesi üçüncü günde geri alınıyorsa, geri alınan şey yalnızca o kural değil; bundan sonraki bütün kuralların güvenilirliğidir.

Hiyerarşi Nasıl Ters Döner?

Zorlayıcı döngü mikro düzeyde işler — tek tek anlarda. Ancak yıllar içinde bu anlar birikerek yapısal bir değişiklik üretir.

Bu dönüşü hızlandıran üç etken var.

Eşler arasındaki tutum farkı. Bir ebeveynin koyduğu kuralı diğerinin esnetmesi, çocuğa kuralı değil hangi ebeveyne gideceğini öğretir. Zamanla çocuk, ebeveynler arasındaki boşluktan güç devşirir. Bu, hiyerarşiyi en hızlı zayıflatan etkendir.

Çocuğun eşler arası gerilimde taraf konumuna yerleşmesi. Ebeveynler arasında çözülmemiş bir gerginlik varsa, çocuk sık sık bu gerginliğin taşındığı kanal hâline gelir. Bu konumdaki bir çocuk hem fazla güç hem de taşıyamayacağı bir yük edinir.

Yorgunluk ve suçluluk. Uzun çalışma saatleri, boşanma süreci, yeni bir bebek ya da ailedeki bir hastalık. Bu dönemlerde ebeveynler çatışmadan kaçınmaya yönelir ve her kaçınma döngüyü biraz daha pekiştirir. Bu nedenle tablo genellikle ailenin en zorlandığı dönemde kurulur.

Aile içindeki konuşma biçimi bu tabloyu doğrudan etkiler; bu başlık için aile içi iletişim yazısına bakabilirsiniz.

Yaşa Göre Ne Değişir?

İnadın altındaki ihtiyaç yaşa göre değişir; bu nedenle müdahale de değişmelidir.

• 2-3 yaş: Benliğin ayrışması. "Hayır" bir meydan okuma değil, keşif aracıdır. Bu yaşta uzun açıklama ve müzakere işe yaramaz; kısa, net ve öngörülebilir bir çerçeve ile sınırlı seçimler işe yarar.
• 4-6 yaş: Kural ve sıra dönemi. Çocuk kuralları öğrenirken aynı zamanda sınırlarını yoklar. Tutarlılık bu yaşta en yüksek getiriyi verir.
• 7-11 yaş: Adalet algısı ve yeterlilik duygusu öne çıkar. "Neden o yapabiliyor da ben yapamıyorum" sorusu bu yaşta kurulur ve gerekçesiz kurallar direnç üretir.
• 12-17 yaş: Özerklik talebi. Bu yaşta artan denetim neredeyse her zaman direnci artırır. İşleyen yol, çerçeveyi korumak ama kararı kademeli olarak devretmektir.

Ergenlik bölümünde kritik bir ayrıntı var: devredilen karar, sonucuyla birlikte devredilmelidir. Kararı gence bırakıp sonucunu ebeveynin taşıdığı bir düzen, özerklik değil kuralsızlık üretir.

Otorite Nasıl Geri Kurulur?

Önce bir not: buradaki "otorite" sertlik anlamına gelmiyor. Kastedilen, kararların öngörülebilir biçimde ebeveynde olması — çocuğun bunu her seferinde sınamak zorunda kalmaması.

1. Kural sayısını azaltın

Yirmi kuralı olan bir evde hiçbiri uygulanamaz. Üç-beş kurala inin ve bunları tartışmaya kapalı tutun: güvenlik, uyku saati, başkasına zarar vermeme gibi. Geri kalan her şey müzakere edilebilir alandır ve bu alanın geniş olması, kapalı alanı korumayı kolaylaştırır.

2. Sınırlı seçim sunun

Özerklik ihtiyacını yok saymak yerine meşru bir yere yerleştirin.

"Ne yemek istersin" açık uçludur ve pazarlık alanı açar. "Makarna mı pilav mı" sınırlı bir seçimdir: çerçeveyi ebeveyn kurar, karar alanını çocuk kullanır.

Tek ölçüt: sunduğunuz seçeneklerin her biri sizin için kabul edilebilir olmalı. Kabul edemeyeceğiniz bir seçeneği listeye koyarsanız seçim sunmuş olmazsınız, pazarlığa oturmuş olursunuz.

3. Talebi bir kez söyleyin, sonra uygulayın

On kez tekrarlanan bir talep, çocuğa ilk dokuzunu dinlememeyi öğretir. İşleyen düzen şudur: net bir talep, kısa bir bekleme süresi, ardından sözle değil eylemle takip. Küçük yaşta bu, çocuğun yanına gidip tableti kapatmak olabilir.

4. Tırmanma anında tartışmayı sürdürmeyin

Tırmanma anı öğretme anı değildir. Üç ilke:

• Gerekçeyi çoğaltmayın. Her yeni açıklama, kararın müzakereye açık olduğu izlenimini verir.
• Tonu sabit tutun. Sesin yükselmesi tırmanmayı hızlandırır; döngü tam olarak buradan beslenir.
• Kendi düzenlenmenizi koruyun. İki tarafın da öfkeli olduğu bir anda alınan hiçbir karar kalıcı olmaz.

Kriz geçtikten sonra konu kısaca kapatılır; uzun ders verilmez. Öfke nöbetlerinin yönetimi için çocukta öfke nöbetleri yazısı ayrıntılı bir çerçeve sunar.

5. Eşlerle ortak çerçeve kurun

Bu, listedeki en zor ve en belirleyici madde. Anlaşmazlık çocuğun önünde değil, çocuğun yokluğunda konuşulur. Bir ebeveynin verdiği karar, o an katılmasanız bile, çocuğun önünde bozulmaz; sonra konuşulur.

Tutum farkı ciddi ve süregidense, bu çoğu zaman çocukla ilgili değil ilişkiyle ilgilidir. Bu durumda çift terapisi ya da aile terapisi daha uygun bir çerçeve olabilir.

6. Olumlu etkileşimi artırın

Yalnızca kural ve uyarı üzerinden kurulan bir ilişkide çocuk, ilgiyi en güvenilir biçimde çatışma yoluyla alır. Günde kısa ama düzenli, talepsiz ve ekransız bir süre — on beş dakika yeterlidir — çatışma sıklığını belirgin biçimde azaltır. Bu, ödül değil zemindir.

7. Değişimin ilk haftasını bekleyin

Kritik bir uyarı: tutarlı davranmaya başladığınız ilk günlerde davranış kötüleşir. Daha önce işe yarayan tırmanma, bu kez işe yaramadığında çocuk önce daha da yükseltir. Bu, yöntemin işlemediğinin değil, tam tersine döngünün kırılmaya başladığının işaretidir. Çoğu ailenin pes ettiği nokta da tam burasıdır — ve o anda pes etmek, döngüyü eskisinden daha güçlü hâle getirir.

Ceza Konusu

Uygulamada en sık yapılan hata, öfke anında orantısız bir ceza verip sonra uygulayamamaktır. Geri alınan her ceza, kuralın güvenilirliğini bir miktar daha azaltır. Ceza küçük, hemen uygulanabilir ve mutlaka uygulanan bir şey olmalıdır — büyük ve uygulanmayan değil.

Ne Zaman Normalin Dışına Çıkar?

Her inatçı çocukta klinik bir tablo yoktur; ancak bazı durumlarda değerlendirme gerekir.

Karıştırılan iki tablo

Dikkat eksikliği ve yürütücü işlev güçlüğü. Dikkat güçlüğü olan bir çocuk yönergeyi duymamış, başlamış ama sürdürememiş ya da unutmuş olabilir; dışarıdan bu tablo söz dinlememe gibi görünür. Ayırt edici soru şudur: çocuk yapmayı reddediyor mu, yoksa yapmaya başlayıp tamamlayamıyor mu? Ayrıntılı ölçütler için dikkat eksikliği ve DEHB belirtileri yazısına bakabilirsiniz.

Kaygı. Kaygılı bir çocuk, kaçındığı bir durumla karşılaştığında şiddetle direnebilir ve bu direnç inatçılık olarak okunur. Burada belirleyici olan, direncin belirli durumlarda yoğunlaşmasıdır: okula gitmek, uyumak, misafirle konuşmak gibi. Bu tablo için çocukta kaygı belirtileri yazısı daha uygun bir çerçeve sunar.

Ne Zaman Destek Almalı?

• Günlük çatışmalar evin genel iklimini belirler hâle geldiyse
• Denediğiniz yöntemler birkaç gün işleyip sonra bozuluyorsa
• Eşinizle çocuğa yaklaşım konusunda süregiden bir anlaşmazlık varsa
• Çocuğun davranışı okulda da bildiriliyorsa
• Kardeş ilişkisi bu tablodan belirgin biçimde etkilendiyse
• Fiziksel saldırganlık ya da eşyaya zarar verme davranışı varsa
• Siz kendinizi sürekli öfkeli, suçlu ya da tükenmiş hissediyorsanız
• Çocuğa karşı kullandığınız dil sizi rahatsız etmeye başladıysa

Son iki madde özellikle önemlidir. Bu tablo yalnızca çocuğu değil, ebeveyni de yıpratır ve çoğu zaman ebeveynin kendi tükenmişliği çalışılmadan döngü kırılamaz. Kardeşler arasındaki yansıması için kardeş kıskançlığı yazısına bakabilirsiniz.

Aliağa'da Ebeveyn Danışmanlığı: Randevu ve Seans Düzeni

Bu başlıkta çalışma ağırlıklı olarak ebeveynlerle yürütülür, çünkü değiştirilecek olan çocuğun karakteri değil evdeki karar düzenidir.

İlk görüşmede tipik bir gün dakika dakika ele alınır: talep hangi anda yapılıyor, çocuk nasıl tepki veriyor, hangi noktada tırmanıyor, kim ne zaman pes ediyor. Bu harita çoğu aile için sürecin en aydınlatıcı kısmıdır, çünkü döngü ilk kez dışarıdan görünür hâle gelir. Sonraki seanslarda kural çerçevesi yeniden kurulur, eşler arasında ortak bir tutum oluşturulur ve uygulama haftalık olarak gözden geçirilir.

• Seans süresi: 60 dakika, genellikle haftada bir.
• Tipik süre: Bu başlıkta çoğunlukla 8-12 seanslık bir çerçeve kullanılır.
• Yer: Aliağa / İzmir'de yüz yüze görüşme. Bergama, Dikili, Foça ve çevre ilçelerden gelen danışanlar da kabul edilmektedir.
• Online seçenek: Ulaşımın zor olduğu durumlarda; online psikoterapi sayfasında ayrıntılar var.
• Kimler katılır: Mümkünse her iki ebeveyn. Bu başlıkta ortak katılım süreci belirgin biçimde hızlandırır.
• Çocukla çalışma: Gerektiğinde çocukla ayrı görüşmeler yapılır; küçük yaş grubunda oyun terapisi yöntemleri kullanılır.
• Okulla iş birliği: Davranış okulda da görülüyorsa, ailenin onayıyla öğretmen geri bildirimi sürece dahil edilebilir.
• Gizlilik: Görüşmelerde paylaşılan her bilgi meslek etiği ve yasal düzenlemeler çerçevesinde gizli tutulur.
• Ücret: Seans ücreti dönemsel olarak güncellendiğinden burada sabit bir rakam paylaşılmaz; güncel bilgiyi iletişim kanallarından alabilirsiniz.
• Randevu: WhatsApp ya da telefon: +90 544 571 11 94.

Süreç ve yöntemlere dair ayrıntılı bilgiyi Aliağa ebeveyn danışmanlığı ve çocuk terapisi sayfalarında bulabilirsiniz. Seansların nasıl işlediğini merak ediyorsanız pedagog seansında ne oluyor yazısı adım adım anlatıyor; pedagog kavramı ve bölgedeki ücret aralığı için Aliağa'da pedagog mu arıyorsunuz yazısına bakabilirsiniz.

Sık Sorulan Sorular

Çocuğum neden bu kadar inatçı?

İnatçılık tek bir şeyin adı değildir; en az üç farklı kaynaktan gelebilir. Birincisi mizaçtır: bazı çocuklar doğuştan daha ısrarcı, değişime daha az uyum sağlayan ve tepkileri daha yoğun bir yapıya sahiptir. İkincisi gelişimseldir: iki-üç yaş ve ergenlik, özerklik ihtiyacının zirve yaptığı ve hayır demenin kimlik kurmanın aracı olduğu dönemlerdir. Üçüncüsü ve ev içinde en belirleyici olanı öğrenmedir: direnmenin işe yaradığı bir düzende çocuk direnmeyi öğrenir. İlk ikisi değiştirilemez, üçüncüsü değiştirilebilir. Bu nedenle çalışmanın odağı çocuğun karakterini değiştirmek değil, direnmeyi işe yarar kılan düzeni değiştirmektir.

Evi çocuk yönetiyor dediğimiz durum tam olarak nedir?

Bu, çocuğun kötü niyetli ya da şımarık olmasıyla ilgili değildir; ailedeki karar hiyerarşisinin ters dönmesiyle ilgilidir. Yapısal aile terapisi yaklaşımında sağlıklı bir ailede ebeveynler yürütücü alt sistemi oluşturur ve nihai kararlar orada alınır. Bu sınır zayıfladığında karar verme yetkisi fiilen çocuğa geçer: ne yeneceği, ne zaman yatılacağı, nereye gidileceği ve hatta ebeveynlerin birbiriyle nasıl konuşacağı çocuğun tepkisine göre belirlenmeye başlar. Belirleyici soru şudur: evdeki kararlar kimin rahatsız olmaması üzerine kuruluyor? Cevap sürekli aynı çocuksa, hiyerarşi ters dönmüştür.

Zorlayıcı döngü nedir, nasıl kurulur?

Alanyazında zorlayıcı aile süreci olarak adlandırılan bu döngü, söz dinlememenin nasıl öğrenildiğini açıklayan en iyi belgelenmiş modellerden biridir. İşleyişi şöyledir: ebeveyn bir talepte bulunur, çocuk direnir, ebeveyn ısrar eder, çocuk tepkisini yükseltir ve ebeveyn bir noktada pes eder. Bu anda iki öğrenme birden gerçekleşir. Çocuk, tepkiyi yükseltmenin işe yaradığını öğrenir. Ebeveyn ise pes ettiğinde gürültünün kesildiğini, yani rahatladığını öğrenir. İkisi de kısa vadede ödüllendiği için döngü her tekrarda güçlenir ve tırmanma eşiği yükselir. Sorun burada niyet değil, pekiştirmedir.

Tutarsız davranmak neden bu kadar zarar veriyor?

Çünkü ara sıra işe yarayan bir davranış, her zaman işe yarayan bir davranıştan daha dirençlidir. Öğrenme ilkeleri açısından bakıldığında, bazen ödüllendirilen davranışlar sönmeye en çok direnen davranışlardır. Bunun evdeki karşılığı şudur: on kez hayır deyip on birinci kez pes eden bir ebeveyn, çocuğa hayırın aslında yeterince ısrar edilirse evete dönüştüğünü öğretir. Bu nedenle tutarsızlık, katı bir tutumdan daha fazla soruna yol açar. Aynı ilke eşler arasındaki tutarsızlık için de geçerlidir: bir ebeveynin koyduğu kuralı diğerinin esnetmesi, kuralı değil hangi ebeveyne gideceğini öğretir.

Çocuğa seçim sunmak otoriteyi zayıflatır mı?

Hayır, doğru kurulduğunda tam tersini yapar. Buradaki ayrım sınırlı seçim ile açık uçlu müzakere arasındadır. Ne yemek istersin sorusu açık uçludur ve pazarlık alanı açar. Makarna mı pilav mı sorusu ise sınırlı bir seçimdir: çerçeveyi ebeveyn kurar, karar alanını çocuk kullanır. Özerklik ihtiyacını meşru bir yere yerleştirmek, o ihtiyacın çatışma yoluyla karşılanmasını azaltır. Pratik ölçüt şudur: sunulan seçeneklerin her biri sizin için kabul edilebilir olmalıdır. Kabul edemeyeceğiniz bir seçeneği listeye koyarsanız, seçim sunmuş olmazsınız; pazarlığa oturmuş olursunuz.

Tırmanma anında ne yapmalıyım?

Tırmanma anı, öğretme anı değildir. Bu noktada yapılacak en işlevsel şey tartışmayı sürdürmemektir. Üç ilke yardımcı olur. Birincisi, talebi tekrarlamak ama gerekçeyi çoğaltmamaktır; her yeni açıklama tartışmayı uzatır ve kararın müzakereye açık olduğu izlenimi verir. İkincisi, tonu sabit tutmaktır; sesin yükselmesi tırmanmayı hızlandırır. Üçüncüsü, kendi düzenlenmenizi korumaktır; iki tarafın da öfkeli olduğu bir anda alınan hiçbir karar kalıcı olmaz. Kriz geçtikten sonra konu kısaca kapatılır; uzun ders verilmez, çünkü çocuk o anda öğrenme kapasitesinde değildir.

Eşimle aynı tutumda değiliz, bu ne kadar önemli?

Sanıldığından çok daha önemlidir ve çoğu durumda tek başına çocuğun davranışından daha belirleyicidir. Ebeveynler arasındaki tutum farkı iki sorun üretir. Birincisi, çocuğun kuralı değil hangi ebeveyne gideceğini öğrenmesidir; bu, hiyerarşiyi doğrudan zayıflatır. İkincisi, çocuğun eşler arasındaki gerilimde taraf konumuna yerleşmesidir ki bu, hem çocuk hem ilişki için yıpratıcıdır. Bu nedenle çalışmanın önemli bir bölümü çocukla değil, ebeveynlerin kendi aralarında kuracağı ortak çerçeveyle ilgilidir. Pratik kural şudur: anlaşmazlık çocuğun önünde değil, çocuğun yokluğunda konuşulur.

İki yaşındaki çocuğun inadı ile on yaşındakinin inadı aynı mı?

Hayır, altlarındaki ihtiyaç farklıdır ve bu nedenle müdahaleleri de farklıdır. İki-üç yaşta inat, benliğin ayrışmasıyla ilgilidir; çocuk hayır diyerek ayrı bir kişi olduğunu keşfeder ve bu gelişimsel olarak gereklidir. Okul öncesinde kurallar ve sıra, okul çağında adalet algısı ve yeterlilik duygusu öne çıkar. Ergenlikte ise inat çoğu zaman özerklik talebinin dolaylı ifadesidir; bu yaşta artan denetim neredeyse her zaman direnci artırır. Dolayısıyla küçük yaşta net ve kısa bir çerçeve işe yararken, ergenlikte çerçeveyi korumak ama kararı devretmek daha işlevseldir.

Ceza vermek işe yarar mı?

Ceza kısa vadede davranışı durdurabilir, ancak yerine ne konacağını öğretmez ve ağırlaştıkça etkisi azalır. Ebeveyn eğitimi programlarının bileşenlerini inceleyen meta-analizler, en güçlü etkinin olumlu ebeveyn-çocuk etkileşiminin artırılması, tutarlı uygulama ve yeni becerilerin ev ortamında denenmesiyle elde edildiğini bildirmektedir. Yani sonucu belirleyen şey cezanın şiddeti değil, kuralın öngörülebilir ve tutarlı olmasıdır. Uygulamada sık yapılan hata, öfke anında orantısız bir ceza verip sonra uygulayamamaktır; geri alınan her ceza kuralın güvenilirliğini bir miktar daha azaltır.

İnatçılık ne zaman normalin dışına çıkar?

Ayırt edici ölçütler süre, yaygınlık ve işlevsellik üzerindeki etkidir. Güncel tanı ölçütlerinde karşıt olma karşı gelme bozukluğu için öfkeli ve alıngan duygudurum, tartışmacı ve karşı gelen davranış ile kincilik başlıklarında belirtilerin en az altı ay sürmesi aranır. Beş yaş altındaki çocuklarda belirtilerin çoğu gün, beş yaş ve üzerinde ise haftada en az bir kez görülmesi ölçüt olarak kullanılır. Ayrıca davranışın yalnızca evde değil okulda ve akran ilişkilerinde de görülmesi ve çocuğun ya da ailenin işleyişini belirgin biçimde bozması önemlidir. Tanı bir hekim tarafından konur; buradaki bilgiler değerlendirmeye yönlendirme amacı taşır.

Dikkat eksikliği ile inatçılık karıştırılır mı?

Sıklıkla karıştırılır ve bu ayrım önemlidir çünkü yanlış adres çalışıldığında sonuç alınamaz. Dikkat ve düzenlenme güçlüğü olan bir çocuk yönergeyi duymamış, başlamış ama sürdürememiş ya da unutmuş olabilir; dışarıdan bu tablo söz dinlememe gibi görünür. Ayırt edici soru şudur: çocuk yapmayı reddediyor mu, yoksa yapmaya başlayıp tamamlayamıyor mu? Birincisi karşı gelme, ikincisi yürütücü işlev güçlüğüdür. İki tablo birlikte de bulunabilir; bu durumda her ikisinin ayrı ayrı ele alınması gerekir. Yalnızca disiplin üzerine kurulu bir yaklaşım, dikkat güçlüğü olan çocukta beklenen sonucu vermez.

Aliağa'da ebeveyn danışmanlığı nasıl yürür, seans düzeni nedir?

Bu başlıkta çalışma ağırlıklı olarak ebeveynlerle yürütülür, çünkü değiştirilecek olan çocuğun karakteri değil evdeki karar düzenidir. İlk görüşmede tipik bir gün dakika dakika ele alınır: talep hangi anda yapılıyor, çocuk nasıl tepki veriyor, hangi noktada tırmanıyor, kim ne zaman pes ediyor. Bu harita çoğu aile için sürecin en aydınlatıcı kısmıdır çünkü döngü ilk kez dışarıdan görünür hâle gelir. Sonraki seanslarda kural çerçevesi yeniden kurulur, eşler arasında ortak bir tutum oluşturulur ve uygulama haftalık olarak gözden geçirilir. Görüşmeler 60 dakikadır ve genellikle haftada bir yürütülür; bu başlıkta çoğunlukla 8-12 seanslık bir çerçeve kullanılır. Aliağa'da yüz yüze görüşme yapılmakta olup Bergama, Dikili, Foça ve çevre ilçelerden gelen danışanlar da kabul edilmektedir; online görüşme de mümkündür. Seans ücreti dönemsel olarak güncellendiğinden burada sabit bir rakam paylaşılmaz; güncel bilgiyi WhatsApp ya da telefon üzerinden alabilirsiniz.

Kaynaklar

1. American Psychiatric Association. (2022). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed., text rev.). Washington, DC: APA Publishing.
2. Gardner, F. E. M. (1989). Inconsistent parenting: Is there evidence for a link with children's conduct problems? Journal of Abnormal Child Psychology, 17(2), 223-233.
3. Granic, I., & Patterson, G. R. (2006). Toward a comprehensive model of antisocial development: A dynamic systems approach. Psychological Review, 113(1), 101-131.
4. Kaminski, J. W., Valle, L. A., Filene, J. H., & Boyle, C. L. (2008). A meta-analytic review of components associated with parent training program effectiveness. Journal of Abnormal Child Psychology, 36(4), 567-589.
5. Michelson, D., Davenport, C., Dretzke, J., Barlow, J., & Day, C. (2013). Do evidence-based interventions work when tested in the real world? A systematic review and meta-analysis of parent management training for the treatment of child disruptive behavior. Clinical Child and Family Psychology Review, 16(1), 18-34.
6. Minuchin, S. (1974). Families and family therapy. Cambridge, MA: Harvard University Press.
7. Patterson, G. R. (1982). Coercive family process. Eugene, OR: Castalia Publishing.
8. Patterson, G. R., Reid, J. B., & Dishion, T. J. (1992). Antisocial boys. Eugene, OR: Castalia Publishing.
9. Thomas, A., & Chess, S. (1977). Temperament and development. New York: Brunner/Mazel.

Son güncelleme: 12 Ekim 2026

Bu yazı yalnızca bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır; psikolojik değerlendirme, tanı veya tedavinin yerine geçmez, ilaç önerisi içermez. Kişisel bir güçlük yaşıyorsanız bir ruh sağlığı uzmanına başvurmanız önerilir.