Çocuk ve Ergen

Kardeş Kıskançlığı: Ne Kadarı Normal, Kavgaya Nasıl Müdahale Edilir?

Yazar: Kadir Şahbaz | Yayın Tarihi: 8 Ekim 2026 | Güncelleme: 8 Ekim 2026

Aliağa'da pedagog desteği için başvuran ailelerin en sık getirdiği başlıklardan biri bu. Anlatım genellikle şöyle başlıyor: "Günde en az on kere kavga ediyorlar. Artık eve girmek istemiyorum."

Ardından gelen soru da hep aynı: "Bu normal mi, yoksa bir sorun mu var?"

Bu sorunun cevabı tek kelimeyle verilemez, çünkü kardeş çatışması hem son derece yaygın hem de bazı durumlarda ciddiye alınması gereken bir alan. Bu yazıda ikisi arasındaki sınırı çizmeye çalışacağım: ne kadarı beklenen, asıl mekanizma ne, kavgaya nasıl müdahale edilir ve hangi noktada tablo değişir.

Ne Kadarı Normal?

Buradan çıkan ilk pratik sonuç şu: kavga sayısını sıfıra indirmeyi hedeflemek gerçekçi değildir ve bu hedef ebeveyni tüketir. İşleyen hedef, kavganın nasıl yürütüldüğünü ve nasıl sonlandığını değiştirmektir.

Ayrıca çatışmanın içeriği yaşla birlikte değişir:

• 2-4 yaş: Nesne ve sahiplik. "Benim" en sık kullanılan sözcüktür. Fiziksel tepkiler yaygındır çünkü sözel ifade yetersizdir.
• 5-7 yaş: Sıra, kural ve "kim önce" meselesi. Adalet kavramı oluşmaya başlar ve katı biçimde uygulanır.
• 8-11 yaş: Karşılaştırma dönemi. Notlar, yetenekler, ebeveyn övgüsü. "Ona daha çok seviyorsun" cümlesi bu yaşta kurulur.
• 12-17 yaş: Mahremiyet ve özerklik. Odaya izinsiz girmek, eşya almak, sırrı açık etmek. Fiziksel çatışma azalır, sözel keskinlik artar.

Yeni Kardeş Dönemi: Gerileme Neden Olur?

Kıskançlığın en görünür hâli ikinci çocuğun doğumuyla ortaya çıkar. Büyük çocukta sık görülen tepkiler: tuvalet alışkanlığında aksama, bebeksi konuşma, parmak emme, uykuya yalnız dalamama, yeniden biberon isteme, ani öfke patlamaları ve bebeğe yönelik belirsiz davranışlar — sarılırken sıkmak gibi.

Bu tepkiler gerileme olarak adlandırılır ve çocuk açısından mantığı tutarlıdır: evdeki ilgi bebeğe yöneliyorsa, bebek gibi davranmak ilgiyi geri getirebilir.

Ayrılık kaygısı bu dönemde belirginleşiyorsa çocukta anne bağımlılığı yazısı ayrı bir çerçeve sunar.

Gerileme gece ya da gündüz altına kaçırma biçiminde sürüyorsa çocuklarda tırnak yeme ve tuvalet kaçırma yazısı, önce hekime gidilmesi gereken durumları ve evde neyin işe yaradığını ayrıntılı anlatıyor.

Asıl Mekanizma: Eşitlik Değil, Adalet Algısı

Bu bölüm yazının en önemli kısmı, çünkü ebeveynlerin çoğu yanlış hedefe çalışıyor.

Yaygın varsayım şu: "İkisine de tamamen eşit davranırsam kıskançlık biter." Bu hem imkânsızdır hem de gerekli değildir.

Pratik karşılığı şu: eşit davranmaya çalışmak yerine farkı açıklayın.

İki cümleyi karşılaştırın. "İkinize de aynı davranıyorum" — çocuk bunun doğru olmadığını zaten biliyor, dolayısıyla güveni zedeliyor. "Kardeşin daha geç yatıyor çünkü yaşı büyük; sen de o yaşa gelince aynı saatte yatacaksın" — bu, farkı meşrulaştıran ve öngörülebilir kılan bir açıklama.

Yaşa dayalı ayrıcalıklar olabilir ve olmalıdır. Sorun ayrıcalığın varlığı değil, gerekçesiz ve tutarsız olmasıdır.

Ebeveynlerin En Sık Yaptığı Altı Hata

1. "Sen abisin, sen ablasın." İyi niyetle kurulan bu cümlenin çocuğa ilettiği mesaj şudur: senin ihtiyaçların ikinci sırada, çünkü önce doğdun. Büyük çocuk bu düzende sürekli taviz veren taraf hâline gelir ve biriken kırgınlık kardeşe yönelir.

2. "Kardeşin küçük, anlamıyor." Bunun aynadaki karşılığı. Küçük çocuğu sorumluluktan muaf tutar ve zamanla dokunulmazlık öğretir. İki yaşındaki bir çocuk bile "vurmak yok" kuralını öğrenebilir.

3. Kıyaslama. "Ablan senin yaşındayken kendi odasını toplardı." Bu cümle motivasyon üretmez; kardeşe yönelik öfke üretir. Olumlu kıyas da aynı sonucu doğurur: övülen çocuk hedef hâline gelir.

4. Hakemlik yapmak. Her kavgada kimin haklı olduğuna karar vermek, en yaygın ve en az işe yarayan yöntemdir. Çocuklara öğrettiği tek şey, çözüm üretmek yerine ebeveyne şikâyet etmektir.

5. Zorunlu paylaşım. "Ver kardeşine, paylaşmak güzeldir." Elinden alınarak yapılan paylaşım, paylaşmayı değil güvensizliği öğretir. Sıra ve süre kavramları zorlamadan daha iyi işler.

6. Yalnızca sorun çıkınca ilgilenmek. Ev sakinken kimse fark edilmiyor, kavga çıkınca herkes odaya koşuyorsa, çatışma ilginin en güvenilir yolu hâline gelir. Bu, kıskançlığı besleyen en sinsi düzendir.

Kural ve sonuç düzeninin genel mantığı için çocuğa sınır koyma yazısına bakabilirsiniz.

Kavgaya Müdahale: Üç Yaklaşım

Birinci yol: Hiç karışmamak. "Kendi aralarında halletsinler." Güç dengesinin eşit olduğu küçük anlaşmazlıklarda işe yarar ve çocukların müzakere becerisini geliştirir. Ancak güçlü olanın her seferinde kazandığı bir düzende adaletsizliği pekiştirir.

İkinci yol: Hakemlik. Kimin haklı olduğuna ebeveyn karar verir. Hızlıdır ve kısa vadede kavgayı bitirir; ancak çocuklar hiçbir şey öğrenmez ve bir sonraki kavgada yine ebeveyne koşarlar.

Üçüncü yol: Arabuluculuk. Taraf tutmadan, çözümü çocuklara ürettirmek.

Arabuluculuğun beş adımı

• 1. Ayırın ve sakinleştirin. Kimse sakinleşmeden konuşma başlamaz. Öfke anında yapılan müzakere işe yaramaz.
• 2. Her ikisine de anlatma hakkı verin. Kesilmeden. Diğeri beklerken araya girmez — bu kuralı baştan koyun.
• 3. Sorunu tarafsız dille özetleyin. "İkiniz de aynı oyuncağı aynı anda istiyorsunuz." Suçlama değil, tanımlama.
• 4. Çözümü onlardan isteyin. "Ne yapabiliriz?" Ebeveynin çözüm dayatması yöntemin işleyişini bozar; çocukların ürettiği çözüm, kabul edilme olasılığı en yüksek olandır.
• 5. Uygulayın ve gözden geçirin. Seçilen çözüm denenir, kısa süre sonra işleyip işlemediği konuşulur.

Bu yöntem ilk denemelerde uzun sürer ve ebeveyne zahmetli gelir. Ancak hakemlikten farkı şu: hakemlik her kavgada tekrarlanması gereken bir müdahaledir, arabuluculuk ise zamanla çocukların kendi başına yapabildiği bir beceriye dönüşür.

Evde Uygulanabilecekler

• Her çocukla ayrı ve düzenli zaman geçirin. Günde on beş dakika yeterlidir; belirleyici olan sürenin uzunluğu değil düzenliliğidir. Bu zaman kardeşsiz ve ekransız olmalı.
• İşbirliği gerektiren oyunlar kurun. Rekabet oyunları kıskançlığı tetikler; birlikte bir hedefe ulaşılan oyunlar ortaklık duygusu üretir.
• Olumlu anları sesli fark edin. "Kardeşine yardım ettiğini gördüm." Kavgaya gösterilen ilginin aynısını işbirliğine gösterin.
• Her çocuğa dokunulmaz bir alan tanıyın. Paylaşılmayacak birkaç eşya ve mümkünse kendine ait bir köşe. Her şeyin ortak olduğu evde çatışma kaçınılmazdır.
• Sıra ve süreyi görünür kılın. Zamanlayıcı kullanmak, "sen çok oynadın" tartışmasını bitirir.
• Kavgayı ikisine birden mal etmeyin. "İkiniz de suçlusunuz" kolay bir çözümdür ama haksızlığa uğrayan çocuğun güvenini zedeler.
• Şikâyeti dinleyin ama ödüllendirmeyin. "Anlattığın için sağ ol, şimdi ne yapabilirsin?" sorusu, şikâyetle çözüm arasına bir adım koyar.
• Ev içindeki genel gerilimi gözden geçirin. Kardeş çatışması çoğu zaman evdeki genel çatışma düzeyinin aynasıdır. Eşler arasındaki gerginlik çocuklara sıklıkla bu kanaldan yansır.

Son madde sistemik bakışın temel önermesi: çocuklar ailenin en görünür belirtisini taşıyan üyeleridir. Bu nedenle çalışmanın bir bölümü çocukla değil, ev düzeniyle yürütülür. Aile içi iletişim başlığı için aile içi iletişim yazısına bakabilirsiniz.

Yeni Bebek Gelecekse: Hazırlık

• Büyük değişiklikleri önceden tamamlayın. Oda değişikliği, yeni yatağa geçiş, kreşe başlama. Bunlar bebekle aynı döneme denk gelirse çocuk sorumlusu olarak bebeği görür.
• Beklentiyi abartmayın. "Artık oyun arkadaşın olacak" cümlesi, yalnızca ağlayan bir bebekle karşılaşan çocukta hayal kırıklığı yaratır. Bebeğin ilk aylarda ne yapabileceğini gerçekçi anlatın.
• Hazırlığı çok erken başlatmayın. Okul öncesi çocuklar için doğuma birkaç ay kala uygun bir zamandır; aylarca önce başlayan konuşmalar belirsizlik üretir.
• Doğumdan sonra baş başa zamanı koruyun. Bu dönemin en koruyucu uygulamasıdır ve en çok ihmal edilenidir.
• Ziyaretçileri yönlendirin. Herkesin bebekle ilgilenip büyük çocuğu görmemesi, kıskançlığı doğrudan besler. Ziyaretçilere önceden bir cümle söylemek işe yarar.
• Bebeğe yönelik olumsuz duyguyu yasaklamayın. "Onu sevmiyorum" diyen bir çocuğa "öyle deme" demek duyguyu yok etmez, yalnızca gizler. Duyguyu kabul edip davranışa sınır koymak işleyen formüldür.

Sınır: Kıskançlık mı, Kardeş Şiddeti mi?

Buraya kadar anlatılanlar, çatışmanın karşılıklı ve değişken olduğu ilişkiler için geçerli. Bazı tablolarda ise ortada çatışma değil, tek yönlü bir ezme düzeni vardır.

Dikkat edilmesi gereken işaretler:

• Tekrarlayan ve kasıtlı fiziksel zarar verme
• Sürekli aşağılama, küçük düşürme ve alay
• Hedef çocuğun korku nedeniyle ortamdan kaçınması
• Eşyalarının düzenli olarak zarar görmesi
• Hedef çocuğun durumu ebeveyne söylemekten çekinmesi
• Tehdit ve şantaj içeren bir düzenin kurulmuş olması
• Hedef çocukta uyku, iştah ya da okul performansında bozulma

Bu tablo kardeş kıskançlığı çerçevesiyle ele alınmaz. Burada öncelik güvenliğin sağlanması ve her iki çocuğun ayrı ayrı değerlendirilmesidir — hem hedef çocuğun hem de saldırgan davranan çocuğun desteğe ihtiyacı vardır.

Ne Zaman Destek Almalı?

• Çatışma günün büyük bölümünü kaplıyor ve ev yaşanmaz hâle geldiyse
• Fiziksel saldırganlık tekrarlıyor ya da yaralanma riski taşıyorsa
• Hep aynı çocuk hedef oluyorsa
• Çocuklardan biri belirgin biçimde içe kapandıysa
• Yeni kardeş sonrası gerileme aylardır hafiflemiyorsa
• Kıskançlık okula ve arkadaş ilişkilerine yansıdıysa
• Çocuk "beni sevmiyorsunuz" türü ifadeler kurmaya başladıysa
• Ebeveynler arasında çocuklara yaklaşım konusunda süregiden bir anlaşmazlık varsa

Öfke tepkileri kardeş ilişkisinin dışına da yayılıyorsa çocukta öfke nöbetleri, kaygı belirtileri eşlik ediyorsa çocukta kaygı belirtileri yazıları tamamlayıcı çerçeve sunar.

Aliağa'da Pedagog Desteği: Randevu ve Seans Düzeni

Kardeş kıskançlığı başlığında çalışma çoğunlukla ebeveyn görüşmeleriyle yürütülür, çünkü müdahalenin büyük bölümü evdeki düzene yöneliktir. İlk görüşmede tipik bir gün, kavgaların hangi saatlerde ve hangi konularda çıktığı, ebeveynlerin müdahale biçimi ve her çocukla kurulan ilişki ayrı ayrı ele alınır. Gerektiğinde çocuklarla bireysel görüşmeler ya da oyun temelli çalışma eklenir.

• Seans süresi: 60 dakika, genellikle haftada bir.
• Tipik süre: Bu başlıkta çoğunlukla 6-12 seanslık bir çerçeve yeterli olur.
• Yer: Aliağa / İzmir'de yüz yüze görüşme. Bergama, Dikili, Foça ve çevre ilçelerden gelen danışanlar da kabul edilmektedir.
• Online seçenek: Ulaşımın zor olduğu durumlarda; online psikoterapi sayfasında ayrıntılar var.
• Kimler katılır: Mümkünse her iki ebeveyn; gerektiğinde çocuklarla ayrı görüşmeler.
• Çocukla çalışma: Küçük yaş grubunda oyun terapisi yöntemleri kullanılır.
• Gizlilik: Çocuğun anlattıkları ayrıntısıyla aktarılmaz; aile sürecin gidişatı hakkında düzenli bilgilendirilir.
• Ücret: Seans ücreti dönemsel olarak güncellendiğinden burada sabit bir rakam paylaşılmaz; güncel bilgiyi iletişim kanallarından alabilirsiniz.
• Randevu: WhatsApp ya da telefon: +90 544 571 11 94.

Sürecin nasıl işlediğini merak ediyorsanız pedagog seansında ne oluyor yazısı adım adım anlatıyor. Pedagog kavramı ve bölgedeki ücret aralığı için Aliağa'da pedagog mu arıyorsunuz yazısına bakabilirsiniz. Ebeveynlik tutumlarını bir bütün olarak çalışmak isterseniz ebeveyn danışmanlığı, tablo tüm aileyi kapsıyorsa aile terapisi daha uygun bir çerçeve sunar.

Sık Sorulan Sorular

Kardeş kıskançlığı normal mi?

Normaldir ve gelişimsel olarak beklenen bir tepkidir. Kardeş ilişkisi, çocuğun hayatında ilk kez sınırlı bir kaynağı paylaşmak zorunda kaldığı ilişkidir; buradaki kaynak oyuncak değil, ebeveynin ilgisi ve onayıdır. Kıskançlık bu paylaşımın doğal sonucudur. Dahası kardeş çatışmasının gelişimsel bir işlevi vardır: çocuklar müzakere etmeyi, sınır koymayı, uzlaşmayı ve karşı tarafın bakış açısını anlamayı büyük ölçüde kardeşleriyle yaşadıkları anlaşmazlıklarda öğrenir. Sorun kıskançlığın varlığı değil, şiddetinin ve süresinin ölçüsüz hâle gelmesi ya da ilişkinin tek yönlü bir ezme düzenine dönüşmesidir.

Kardeşler ne sıklıkla kavga eder?

Küçük yaş grubunda sanılandan çok daha sık. Ev ortamında yapılan gözlem çalışmaları, okul öncesi dönemdeki kardeşler arasında anlaşmazlıkların saatte birkaç kez tekrarlayabildiğini bildirmektedir. Yani günde onlarca kez kavga eden kardeşler istisna değildir. Bu sıklık yaş büyüdükçe azalır, ancak çatışmanın içeriği değişir: küçük yaşta nesne ve sıra paylaşımı, okul çağında kurallar ve adalet, ergenlikte ise mahremiyet ve özerklik öne çıkar. Bu nedenle kavga sayısını azaltmayı hedeflemek gerçekçi bir amaç değildir; hedef, kavganın nasıl yürütüldüğünü ve nasıl sonlandığını değiştirmektir.

Yeni kardeş doğunca büyük çocuk neden geriledi?

Gerileme bu dönemde sık görülen ve genellikle geçici olan bir tepkidir. Tuvalet alışkanlığında aksama, bebeksi konuşma, parmak emme, uykuya yalnız dalamama ve yeniden biberon isteme en tipik örneklerdir. Bunun mantığı çocuk açısından tutarlıdır: evdeki ilgi bebeğe yöneliyorsa, bebek gibi davranmak ilgiyi geri getirebilir. Bu nedenle gerilemeyi cezalandırmak ya da büyüklük beklentisiyle karşılamak tabloyu uzatır. İşleyen yaklaşım, gerilemeyi dert etmeden karşılamak ve aynı dönemde çocuğun büyük olmaktan doğan ayrıcalıklarını görünür kılmaktır. Tepkiler birkaç ay içinde hafiflemiyorsa değerlendirme önerilir.

Kardeş kavgasına karışmalı mıyım?

Her kavgaya değil, ama hiç karışmamak da doğru değildir. Üç yaklaşım vardır. Hiç karışmamak, güç dengesinin eşit olduğu küçük anlaşmazlıklarda işe yarar; ancak güçlü olanın kazandığı bir düzende adaletsizliği pekiştirir. Hakemlik yapmak, yani kimin haklı olduğuna karar vermek en yaygın yöntemdir ve en az işe yarayanıdır; çocuklara yalnızca ebeveyne şikâyet etmeyi öğretir. Üçüncü yol arabuluculuktur: taraf tutmadan her iki çocuğun da anlatmasını sağlamak, sorunu birlikte tanımlamak ve çözümü onlara ürettirmek. Araştırmalar bu yöntemin eğitimle öğretildiği ailelerde çocukların müzakere becerilerinin geliştiğini göstermektedir.

Kavgaya nasıl müdahale etmeliyim?

Arabuluculuk yaklaşımı beş adımda ilerler. Önce fiziksel olarak araya girilir ve ortam sakinleştirilir; kimse sakinleşmeden konuşma başlamaz. Ardından her iki çocuğa da kesilmeden anlatma hakkı verilir. Üçüncü adımda sorun tarafsız bir dille özetlenir, örneğin ikiniz de aynı oyuncağı aynı anda istiyorsunuz. Dördüncü adımda çözüm önerileri çocuklardan istenir; ebeveynin çözüm dayatması bu yöntemin işleyişini bozar. Son adımda seçilen çözüm uygulanır ve kısa süre sonra gözden geçirilir. Bu yöntem ilk denemelerde zaman alır, ancak tekrar eden kavgaları azaltma potansiyeli hakemlikten belirgin biçimde yüksektir.

Çocuklarıma eşit davranmam yeterli mi?

Mutlak eşitlik ne mümkündür ne de hedeftir. Farklı yaşlardaki çocukların ihtiyaçları farklıdır ve aynı şeyi vermek çoğu zaman adaletsizlik üretir. Araştırmalardaki belirleyici bulgu şudur: ebeveynin farklı davranmasının çocuk üzerindeki etkisi, bu farkın çocuk tarafından adil algılanıp algılanmadığına bağlıdır. Farklılığın nedeni anlaşıldığında olumsuz etki belirgin biçimde azalmaktadır. Pratik karşılığı şudur: eşit davranmaya çalışmak yerine farkı açıklamak daha işlevseldir. Kardeşin daha geç yatıyor çünkü yaşı büyük, sen de o yaşa gelince aynı saatte yatacaksın cümlesi, eşitlik iddiasından daha ikna edicidir.

Sen abisin, sen ablasın demek doğru mu?

Bu cümle iyi niyetle kurulur ancak genellikle ters etki yaratır. Çocuğa ilettiği mesaj şudur: senin ihtiyaçların ikinci sırada, çünkü önce doğdun. Büyük çocuk bu düzende sürekli taviz veren taraf hâline gelir ve biriken kırgınlık kardeşe yönelir. Benzer biçimde kardeşin küçük, anlamıyor ifadesi de küçük çocuğu sorumluluktan muaf tutarak dengesizliği pekiştirir. İşleyen yaklaşım yaş üzerinden değil durum üzerinden konuşmaktır: bu oyuncağı önce o aldı, sıranı bekleyeceksin gibi. Yaşa dayalı ayrıcalıklar olabilir, ancak bunlar gerekçesiyle birlikte ve tutarlı biçimde verilmelidir.

Yaş farkı kardeş kıskançlığını etkiler mi?

Alanyazındaki bulgular karışıktır ve tek bir ideal yaş farkından söz etmek mümkün değildir. Gözlenen genel eğilim şudur: çok yakın yaş farkında rekabet ve kaynak paylaşımı daha yoğun olurken, uzak yaş farkında ortak ilgi alanı azaldığı için ilişki daha mesafeli kurulabilir. Ancak bu eğilimler zayıftır ve ilişkinin niteliğini belirleyen asıl etkenlerin yanında ikincil kalır. Kardeş ilişkisinin kalitesini belirleyen daha güçlü etkenler ebeveyn tutumları, evdeki genel çatışma düzeyi ve çocukların mizaç uyumudur. Yani yaş farkı bir kader değildir.

Çocuğum kardeşini dövüyor, ne yapmalıyım?

Fiziksel saldırganlıkta önce güvenlik sağlanır; bu tartışılacak bir konu değildir. Ancak cezalandırma tek başına davranışı ortadan kaldırmaz, çünkü saldırganlık çoğu zaman bir ihtiyaçtan doğar: ilgi çekme, biriken öfkenin boşalması ya da sözel ifade becerisinin yetersizliği. Bu nedenle müdahale iki katmanlı olmalıdır. Kısa vadede net bir sınır konur ve her iki çocuk ayrılır. Orta vadede saldırganlığın hangi durumlarda ortaya çıktığı haritalanır ve çocuğa öfkesini ifade edecek alternatif yollar kazandırılır. Davranış haftalar içinde azalmıyorsa ya da yaralanma riski taşıyorsa uzman değerlendirmesi önerilir.

Kardeş kavgası ne zaman şiddet sayılır?

Kardeşler arası saldırganlık uzun süre normalleştirilmiş bir alan olmuştur, ancak araştırmalar bunun ruh sağlığı açısından önemsiz olmadığını göstermektedir. Ayırt edici ölçüt güç dengesidir. Karşılıklı ve dönüşümlü bir çatışmada taraflar değişir; şiddette ise hep aynı çocuk hedef olur. Dikkat edilmesi gereken işaretler şunlardır: tekrarlayan ve kasıtlı fiziksel zarar, sürekli aşağılama ve küçük düşürme, korku nedeniyle hedef çocuğun ortamdan kaçınması, eşyalarının düzenli olarak zarar görmesi ve çocuğun bunu ebeveyne söylemekten çekinmesi. Bu tablo kardeş kıskançlığı çerçevesiyle ele alınmaz ve gecikmeden değerlendirme gerektirir.

Yeni bebek gelecek, büyük çocuğu nasıl hazırlamalıyım?

Hazırlık gebeliğin son dönemine bırakılmamalı ancak çok erken de başlatılmamalıdır; okul öncesi çocuklar için doğuma birkaç ay kala uygun bir zamandır. Birkaç ilke işe yarar. Büyük değişiklikleri bebek gelmeden önce tamamlayın; oda değişikliği, yeni yatak ya da kreşe başlama gibi geçişler bebekle aynı döneme denk gelirse çocuk bunların sorumlusu olarak bebeği görür. Beklentiyi abartmayın; artık oyun arkadaşın olacak cümlesi, ağlayan bir bebekle karşılaşan çocukta hayal kırıklığı yaratır. Doğumdan sonra büyük çocukla günde kısa ama kesintisiz bir süre baş başa kalın; bu sürenin uzunluğundan çok düzenliliği önemlidir.

Aliağa'da pedagog desteği nasıl alınır, seans düzeni nedir?

Kardeş kıskançlığı başlığında çalışma çoğunlukla ebeveyn görüşmeleriyle yürütülür, çünkü müdahalenin büyük bölümü evdeki düzene yöneliktir. İlk görüşmede tipik bir gün, kavgaların hangi saatlerde ve hangi konularda çıktığı, ebeveynlerin müdahale biçimi ve her çocukla kurulan ilişki ayrı ayrı ele alınır. Gerektiğinde çocuklarla bireysel görüşmeler ya da oyun temelli çalışma eklenir. Görüşmeler 60 dakikadır ve genellikle haftada bir yürütülür; bu başlıkta çoğunlukla 6-12 seanslık bir çerçeve yeterli olur. Aliağa'da yüz yüze görüşme yapılmakta olup Bergama, Dikili, Foça ve çevre ilçelerden gelen danışanlar da kabul edilmektedir; online görüşme de mümkündür. Seans ücreti dönemsel olarak güncellendiğinden burada sabit bir rakam paylaşılmaz; güncel bilgiyi WhatsApp ya da telefon üzerinden alabilirsiniz.

Kaynaklar

1. Buist, K. L., Deković, M., & Prinzie, P. (2013). Sibling relationship quality and psychopathology of children and adolescents: A meta-analysis. Clinical Psychology Review, 33(1), 97-106.
2. Dunn, J. (1983). Sibling relationships in early childhood. Child Development, 54(4), 787-811.
3. Dunn, J., & Kendrick, C. (1982). Siblings: Love, envy, and understanding. Cambridge, MA: Harvard University Press.
4. Kowal, A., & Kramer, L. (1997). Children's understanding of parental differential treatment. Child Development, 68(1), 113-126.
5. Kramer, L. (2010). The essential ingredients of successful sibling relationships: An emerging framework for advancing theory and practice. Child Development Perspectives, 4(2), 80-86.
6. Shanahan, L., McHale, S. M., Crouter, A. C., & Osgood, D. W. (2008). Linkages between parents' differential treatment, youth depressive symptoms, and sibling relationships. Journal of Marriage and Family, 70(2), 480-494.
7. Smith, J., & Ross, H. (2007). Training parents to mediate sibling disputes affects children's negotiation and conflict understanding. Child Development, 78(3), 790-805.
8. Tucker, C. J., Finkelhor, D., Turner, H., & Shattuck, A. (2013). Association of sibling aggression with child and adolescent mental health. Pediatrics, 132(1), 79-84.

Son güncelleme: 8 Ekim 2026

Bu yazı yalnızca bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır; psikolojik değerlendirme, tanı veya tedavinin yerine geçmez, ilaç önerisi içermez. Kişisel bir güçlük yaşıyorsanız bir ruh sağlığı uzmanına başvurmanız önerilir.